10 кастрычніка ў Іркуцку стартаваў чэмпіянат Расіі па валейболе сярод жаночых каманд Вышэйшай лігі А зоны «Сібір-Далёкі Усход».
Першым нашым супернікам у стартавым матчы была Чыцінская «Забайкалка».

Пасля заканчэння матчаў, якія праходзілі два дні ў спартыўна-аздараўленчым комплексе "Вясна" і скончыліся перамогай иркутянок ў двух сустрэчах, нашаму карэспандэнту атрымалася сустрэцца з галоўным трэнерам валейбольнага клуба «Забайкалка» Наталляй Цупрык і задаць ёй некалькі пытанняў.
- Наталля Барысаўна, ці задаволеныя Вы вынікам мінулых гульняў?

- Цяжка быць задаволенай ад двух паражэнняў. Хоць, вядома, нечаканымі яны не былі. Зыход гульняў заканамерны. У нас вельмі маладая каманда, не занадта дасведчаная. Адсюль і паразы. Тым больш, што з траўмай гуляе лідэр каманды - Вольга Вароніна, незадоўга да ад'езду выбыла з ладу па траўме яшчэ адна дзяўчынка ...

- Аднак, у параўнанні з гульнямі Кубка Расіі, каманда, тым не менш, выглядае больш арганізаванай ...

- Так, набіраемся вопыту, прагрэсуем, сыгрываемся. Тая ж Лера Рогава гуляе ўсяго два месяцы. А да гэтага - прапусціла цэлы сезон. Занадта хутка вырасла, і ёй проста нельга было даваць дарослыя нагрузкі. Складана гуляць з такім юным складам, асабліва калі ён увесь час тасуецца.

- Часы цяпер няпростыя, а як, увогуле, ідуць справы ў «Забайкалке»?

- Шчыра ўсё роўна. Катастрафічна не хапае грошай, увагі ўладаў і зацікаўленых людзей бізнесу. Наш гадавы бюджэт - 4 мільёны рублёў. Прычым, ні капейкі з гэтых грошай мы не маем права марнаваць на зарплату. Ды і наогул, гэтых грошай ледзь хапае на тое, каб сяк-так аплаціць выезды, арэнду залы і купіць хоць ледзь-ледзь інвентара. Вось і атрымліваецца, што нашы выхаванкі, толькі-толькі пасталеўшы і пачаўшы гуляць па-сапраўднаму, альбо сканчаюць спартыўную кар'еру, альбо з'язджаюць у іншыя каманды. Таму ў нас у «Забайкалке» цяпер гуляюць 3 дзесяцікласніцы, 3 студэнткі-першакурсніцы ...

- А школа, дзеці, рэзерв?

- І школа ёсць, і дзеці гуляюць. На гэта грошай пакуль хапае. А вось вывезці іх на турнір амаль нерэальна. А без гэтага - нікуды. І здольныя дзяўчынкі пачынаюць выязджаць яшчэ да таго, як трапляюць у каманду майстроў.

- А ў чым прычына гэтак бязрадаснага стану спраў у чыцінскім валейболе?

- Нікому з уладаў мы не патрэбныя і не цікавыя. Намі не займаюцца, не дапамагаюць, добра хоць не даюць проста прорву.

- Але ж у Забайкальскім краі ёсць вельмі нядрэнны прыклад зусім іншага адносіны да спорту - ФК Чыта ...

- Я не феміністка, але вымушаная прызнаць, што футбол - гэта мужчыны. А ўсё мужчынскае, і ў спорце асабліва, з'яўляецца прыярытэтным. Да таго ж, футболам цікавіцца сам губернатар краю, а ў нас няма ніякага, не тое што заступніка, а нават проста зацікаўленага чалавека. Спорт ёсць там, дзе ёсць на яго грошы. А нам іх толькі абяцаюць. Прычым, абяцаюць шмат гадоў, але гэта словы, а да справы так ні разу і не дайшла.

- Наталля Барысаўна, а ёсць хоць найменшыя перадумовы да таго, што сітуацыя з жаночым валейболам ў Чыце зменіцца да лепшага?

- На дадзены момант - не. Я ўжо не чакаю цудаў і не веру ў іх. У тым выглядзе, што існуе зараз - сітуацыя такой і застаецца.

- Наталля Барысаўна, а як Вы можаце пракаментаваць будучае аб'яднанне Вышэйшай лігі А?

- Яно лагічна. Раней бо вышэйшая і першая ліга гулялі заўсёды адным адзіным дывізіёнам. І гэта было правільна. Нам трэба абавязкова гуляць з заходнімі камандамі. Аднак, з іншага боку, па той бок Урала існуе даўно сфармавалася "кааліцыя" клубаў, якія вельмі не жадаюць бачыць нас, каманды Усходу, сярод сваіх супернікаў. Яны, проста-проста, прывыклі эканоміць грошы, выязджаючы адзін да аднаго на гульні на аўтобусах і марнуючы на ​​гэта зусім невялікія сумы. Іншая справа, што ў Іркуцк, Улан-Удэ або Чыту на аўтобусе ўжо не прыедзеш. Так што, нашым камандам будзе вельмі складана выжыць у аб'яднанай Вышэйшай лізе А.

Гутарыў Віктар было маляваць,

ИРКСПОРТ.RU